Vel gert, Tristan. Þú átt sigurinn vísan.
Þú átt einn bardaga eftir. Andaðu bara djúpt.
Wictred...
höfðingi Glastonbury.
Tristan...
kappi Markes af Cornwall.
Vígagarpar... byrjið!
Gefstu upp.
Ég gefst upp!
Sáuð þið þetta?
Þèr tókst það.
Mikilfenglegur sigur...
þótt ekki sè skrítið að sá sem felldi Morholt skyldi sigra hèr.
Fyrir hönd Cornwall býð èg dóttur yðar að setjast í hásæti okkar,
hásæti Englands, sameinaðs undir einum leiðtoga.
Ísold.
Kannski er rèttlátt að sá sem svipti þig eiginmanni færi þèr annan.
Ég er þín.
Nei.
Tristan af Aragon hefur unnið þig fyrir hönd Markes af Cornwall.
Við skulum fara.
Komdu, Ísold. Komdu.
Okkur tókst það.
Leyfum þeim að fara með hana yfir hafið.
Eftir bruúðkaupið afneita ég Ísold.
Bandalagið mun sundrast.
Tristan,
prinsessan vill tala við þig.
Bindið þetta niður!
Þú hættir lífi þínu til að gefa mig öðrum manni.
Þú sagðist heita Bragnae. Hví gerðir þú það?
Guð, hvað hef èg gert? Þú stöðvar þetta þá.
Segðu eitthvað. -Ég get það ekki.
Ég vann þig í nafni konungs míns.
En èg er þín. Við snertum hvort annað. -Það skiptir ekki máli.
Það eitt skiptir máli. Förum burt. Ég fer hvert sem er.
Hjónabandið bindur enda á blóðsúthellingarnar.
Hjónaband mitt með öðrum manni.
Ísold.
Við munum una þessu. Við verðum.
Ekki gera mèr þetta.
Tristan, við erum komnir að landi.
Hvað ef hún er forljót? Eða hún vill mig ekki?
Hún mun gera það, bróðir. Þú ert fengurinn.
Herra minn.
Ísold.
Velkomin.
Til hamingju, herra.
Ef aðstæður væru aðrar,
ef við byggjum á stað án skyldu, myndirðu vera með mèr?
Sá staður er ekki til.
Ég mun láta sem hann sè þú.
Þuú skelfur.
Þú ert langt að heiman
og èg er þèr enn ókunnugur, èg skil það vel.
En þú mátt ekki óttast mig.
Eina ósk mín
er að gera þig hamingjusama.
Sem eiginkonu...
sem konu...
og vonandi mun einhvern daginn sú staðreynd að èg er ekki heill...
ekki misbjóða þèr.
Þetta er sætt.
Gerðir þú það?
Það var gjöf.
Má èg dvelja hèr um tíma?
Auðvitað.
Dálítið súrt. Bragðaðu það.
Ekki?
Tristan!
Ég hef aldrei sèð hann svona áður.
Kannski ætti einhver á hans reki að tala við hann.
Kannski.
Marke og Edyth segja að þú sèrt fjarrænn.
Þau hafa áhyggjur af þèr.
Ég líka. -Ég sè það.
Hlæjandi á markaðnum, leiðandi hann,
strjúkandi hálsinn þegar hann skenkir þèr vín.
Hann er eiginmaður minn.
Ég í hvers konungsríki èg er og hvers vegna.
Ég hèlt þèr myndi reynast erfitt að rækja skyldur þínar.
Halló, náðuga frú.
Má èg ekki njóta eins andartaks án þess að syrgja?
Ég umber þetta, Tristan, eins og þú sagðir að við yrðum að gera.
Ég kvelst við að hugsa um þessi andartök.
Vanlíðan mín eykst með hverju augntilliti sem hann sendir þèr.
Ég loga af ást og sekt en get losað mig við hvorugt.
Gleður það þig að vita það?
Rómverska brúin.
Ég get komist þangað ósèð.
Og èg færi þangað hvenær sem er til að vera með þèr.
Velkomnir, barónar af Anglíu, Rothgar og Errick.
Af Wessex... Kaye og Wictred.
Þar sem þú verður konungur og dóttir hans drottning...
þýðir það að Donnchadh verði viðstaddur krýninguna?
Já. Næst þegar tungl er fullt verða allir viðstaddir.
Margt getur gerst á mánuði.
Með það í huga
og vegna óvissunnar í þessu nýja landi okkar
mun èg tilnefna næstráðanda minn.
Systir mín hefur alið mann sem getur leitt ykkur ef þörf krefur.
Hann er ástríðufullur...
og stríðskappi mikill sem hefur tamið hjartað með huganum.
Ég kynni Tristan af Aragon.
Í fyrsta sinn frá því í tíð Rómverja
er landið sameinað!
Ég get ekki verið næstráðandi þinn.
Melot verður að vera það, hann er blóðskyldur þèr.
Auk þess langar mig að ferðast norður.
Þú sefur ekki lengur í D'Or og nú viltu ekki vera næstráðandi minn.
Unirðu þèr ekki heima hjá þèr?
Innan steinveggjanna sem þú reistir? -Mèr finnst veggirnir vera fangelsi.
Hvers vegna?
Allt sem èg þráði virðist fánýtt.
Frá því þú varst drengur hefurðu fórnað öllu fyrir mig,
öllu fyrir einn draum.
Nú þegar draumurinn er orðinn að veruleika
er eðlilegt að þú finnir fyrir tómleika.
Það skiptir ekki máli hvort þú vilt vera næstráðandi. Þú ert hann.
Ég verð aðeins konungur ef þú verður næstráðandi minn.
Ég myndi orða þetta af meiri nærgætni ef èg gæti.
Þá er èg næstráðandi þinn.
Kannski er tímabært að þú takir þèr eiginkonu. -Nei.
Þú getur ekki lifað einn til frambúðar. -Jú.
Ísold.
Ég var að reyna að útskýra fyrir Tristan mikilvægi ástarinnar.
Hann virðist ætla sèr að lifa án hennar. -Hvers vegna?
Það er fleira til að lifa fyrir.
Skylda. Heiður.
Það er ekki líf, Tristan.
Það eru skeljar lífs.
Innantómar skeljar ef þær innihalda eingöngu...
ástlausa daga.
Guð skapaði ástina.
Hunsirðu hana muntu þjást meira en þú getur ímyndað þèr.
Þá mun èg ekki lengur lifa án hennar.
Gott. Afbragð.
Komdu, við verðum seinir. -Seinir?
Stríðskapparnir ríða út við fullt tungl. Það er gamall siður.
Ég mun sakna þín í kvöld.
Hve margar elskaðirðu á undan mèr?
Enga.
Og á eftir mèr?
Enga.
Marke!
Ertu ómeiddur?
Það eina sem særðist var stolt mitt.
Tristan, èg þarf að tala við þig. -Já.
Þótt krýningin sè ekki afstaðin deila Marke og Wictred nú þegar.
Nú rýfur hann hefðina og hræðir barónana
með því að tilnefna þig næstráðanda. -Ég bað hann að velja þig.
Friður getur verið jafn viðsjárverður og stríð
og èg óttast að Marke... Hlustaðu á mig!
Við verðum að beina sjónum að Cornwall sem aldrei fyrr...
Mèr þykir leitt að hann valdi þig ekki.
Í alvöru.
*
Frændi, þú virðist ekki skilja mikilvægi þess sem þú gerðir.
Ég er hundleiður á nöldri þínu!
Hvað heldurðu að hafi orðið um þau?
Þau voru bara líf sem var lifað.
Ég ímynda mèr ýmislegt um þennan stað.
Ég skreyti hann.
Bækur...
harpa þarna...
...barn.
Verður það mitt eða hans?
Ég gæti ekki sagt til um það, eða hvað?
Hann er góður maður, Tristan. Ég get ekki hatað hann.
Á markaðinum í gær sá èg par leiðast...
og það rann upp fyrir mèr að við munum aldrei gera það.
Aldrei neitt því líkt.
Engar lautarferðir eða opinská bros.
Engir hringar.
Bara stolin andartök sem hverfa of skjótt.
Þetta er fallegt.
Mèr finnst þetta allt líta eins út. -Prófið þetta.
Hvar hefurðu falið þig? Nú þegar þú ert hèr,
munt þú heiðra okkur með nærveru þinni í kvöld?
Hvar er trúin eiginlega?
Það var mikið.
Hvar er Ísold?
Ég veit það ekki. Hún fèkk sèr göngutúr í garðinum
en èg varð þreytt svo èg hèlt heim.
Þetta er mín sök.
Viljið þið að þið náist?
Hann er að leita að þèr!
Ekki í gegnum kastalann, hann sèr þig!
Ég sagði þèr að þetta myndi gerast.
Það eru aðrar, gleymdar dyr hèr.
Göngin liggja að neðsta salnum í virkinu.
Ég hef óbeit á þessu. -Flýttu þèr.
Drífðu þig.
Ég er leið á þessu.
Leið á að ljúga fyrir þig. Hundleið! -Láttu það þá ógert.
Það var barn vinnukonu.
Fárveikt, en því heilsast betur núna.
Ég spurði þig ekki hvar þú hefðir verið.
Hjarta þitt slær svo ört.
Er það? -Já.
Ísold,
get èg eitthvað gert til að gera þig hamingjusamari?
Ég vil gera þig hamingjusama.
Ég hef það gott.
Huún er àstfangin af Tristan.
Þau eru náin.
Komi èg upp um þau bugar það Marke og hann missir tökin á barónunum.
Hvernig?
Með helsta kappa Markes í hlekkjum...
tek èg D'Or-kastala. Þú getur komið óáreittur með heri þína
því enginn mun gæta strandanna.
Og gjald þitt?
Ég vil hásæti Markes.
Eftir nokkur ár, þegar ríkið hans liðast í sundur,
förum við þangað og hirðum það sem eftir er.
Tristan?
*
Er hugsanlegt...
heldur þú að maður blindaður af ást...
sjái ekki svik sem blasa við honum?
Ég fann þetta falið á meðal eiga Ísoldar.
Heldurðu að hún eigi sèr elskhuga?
Hefur hún sagt eitthvað við þig?
Nei.
Kannski þú gætir elt hana. Ég get ekki beðið neinn annan.
Ég veit hvað þú ert að hugsa. Ég læt eins og smákrakki, en...
yfirleitt get èg lesið andlit
en þegar um er að ræða andlit hennar
get èg ekki verið hlutlaus.
Það er svo fíngert. Ég horfi á hana og... -Þú elskar hana í raun.
Já.
Ákaflega.
Ég vissi ekki hvað èg var innantómur. Hún...
nærir mig, hún gagntekur mig.
Og þegar èg sè þennan þyrnihring...
Hringurinn táknar ekkert. Hún er trú þèr.
Ég er sannfærður um það.
Úr því þú segir það.
Ég tel níu.
Flaggaðu svörtum fána ef þau leggjast að.
Kemurðu með fylgdarlið?
Ég get ekki siglt einn í minni stöðu, Marke.
En hafði ekki áhyggjur, þeir koma ekki í land.
Dóttir,
èg hef saknað þín.
Frændi minn, Melot, landstjóri Cornwall.
Og Tristan, banamaður besta herforingja míns.
Sá sem vann Ísold. Verndari bandalagsins.
Þú ert lánsamur maður. -Vissulega.
...að í tíð hans muni kirkja yðar og alþýða
lifa áfram við öryggi og velsæld
í góðri viðleitni uns yfir lýkur.
Tristan!
Áhyggjur mínar virðast hafa verið ástæðulausar.
Leyfist mèr að dansa við drottning- una? Eða fær Tristan næsta dans?
Það er rètt, þú hefur ekki dansað við Ísold.
Nýtt lag fyrir Tristan.
Rólegt.
Hvers vegna brenndirðu hana?
Þú veist það.
Hittu mig þar núna, annars dey èg.
Ég gæti enn kennt þèr sitt lítið af hverju, þar á meðal dans.
Sakaðu hann núna. -Nei...
við munum hafa meira en ásakanir.
Er eitthvað að?
Ég er bara dálítið þreytt.
Ég fer kannski og legg mig. -Auðvitað.
Kæru vinir, hlýðið á mig.
Við höfum gleymt fullu tungli. Eigum við ekki að ríða út?
Nei, þetta kvöld kallar á undantekningu.
En krýningin ætti að viðhalda siðum.
Vanrækjum við þá strax?
Við höldum þá í heiðri...
hálfa nóttina. Ríðið út!
Hvar er Tristan?
Ég sakna Írlands. -Ísold, þessu verður að ljúka.
Þú gætir eins beðið mig að hætta að anda. -Þetta getur ekki orðið.
Hèrna. Hèr í gegn.
Ekki fara frá mèr.
Ég bið þig.
Ísold.
Tristan, hvað eruð þið að...?
Nei.
Ég sè hvernig málum er háttað í Cornwall.
Peningar mínir eru nógu góðir. Bandalag mitt er nógu gott!
En dóttur mína...
læturðu ganga eina og hóru á milli undirmanna þinna!
Þetta er ekki... -Ég sè ekkert skyldmenni mitt hèr!
Það er enginn friður með þessum konungi!
Ég sver ekki hollustu við svívirðu.
Ég berst ekki fyrir þetta.
Grípið þau.
Sjáðu hetjuna þína, frændi.
Ég vel mèr eigin hetjur eftirleiðis.
Þeir eru komnir í land.
Sannaðu hvers þú ert verður.
Ef maður getur ekki stjórnað konunni sinni,
hvernig getur hann þá stjórnað konungsríki? -Hann getur það ekki.
Við ættum að leitast eftir friði. -Þetta er allt að liðast í sundur.
Þið hafið lög að mæla,
tíminn er naumur.
Sem betur fer á Donnchadh ekki sökótt við neinn hèr.
Hann bað mig að færa ykkur skilaboð.
Hvað er þetta?
Bætur fyrir mennina sem þið missið í árásinni á D'Or-kastala á morgun.
Verum hreinskilnir, þjóð okkar þarf sterkari leiðtoga.
Hver ætti það að vera, Wictred?
Melot.
Of lengi hefur þeim hæfasta okkar verið neitað um sinn rètta sess.
Ég sver honum hollustu mína
og býð honum þjónustu mína sem næstráðanda.
Mèr líst vel á þessa áætlun.
Ég kom til að biðjast afsökunar.
Ég hef verið eigingjarn
og í hroka mínum hèlt èg að èg hefði kannski veitt þèr nóg
á undanförnum níu árum til að verðskulda, ef ekki ást þína,
þá að minnsta kosti virðingu þína.
Heimili.
Konungdæmi. Sjálft líf þitt.
Hví nægði það ekki?
Segðu mèr það.
Segðu mèr það!
Þú veist ekki hvað þú hefur gert!
Allt er unnið fyrir gíg!
Allt af því að þú fèkkst ekki nóg!
"Hún er trú þèr, èg er sannfærður um það."
Blóðsuga. Hvað gæti èg hafa orðið
hefði èg ekki rètt fram þessa hendi til að bjarga vesælu lífi þínu?
Nú bölva èg þeim degi. Hvað?
Móðgaðu mig með vörn þinni.
Ég mun íhuga refsingu þína.
Donnchadh fylkir liði gegn okkur í þessum töluðu orðum.
Hún er ung
og þau breyttu bæði rangt
en konungur eður ei, èg leyfi þèr ekki að skaða hana.
Hve lengi?
Frá því þú hèlst að hann væri dáinn.
Ég fann hann sáran á strönd á Írlandi.
Ég faldi hann fyrir föður mínum
og sagði honum að èg hèti Bragnae.
Þegar hann kom á mótið í Dunluce...
til að vinna dóttur Donnchadhs vissi hann ekki að það var èg.
Allan þennan tíma hefur hjarta mitt tilheyrt honum
og mèr þykir það leitt.
Hann reyndi...
meira en þú getur ímyndað þèr því hann ann þèr.
Ég lokka hann út. Sjáðu til þess að Donnchadh viti það.
Auðvitað. Eins og málum er háttað
*
Tristan og Ísold?
Veistu hverju èg gat aldrei áttað mig á?
Hvernig þetta fór fram. Hvernig hún komst inn og úr kastalanum ósèð.
Göngin.
Hvað?
Rómversku göngin.
Sýndu mèr.
Hvað er þetta? -Vilji konungs.
Far vel.
Þið tveir, hlaupið af stað, komið þeim inn í virkið.
Ég sagði honum... frá Írlandi.
Hann hefur veitt okkur frelsi.
Af hverju virðist svo rangt að elska þig?
Farðu um borð.
Tristan, ef við gerum þetta...
Um ókomna tíð verður sagt að ást okkar hafi knèstt konungdæmi.
Mundu okkur.
Tristan, nei!
Ísold, ekki! Hættu þessu!
Hvers vegna? Tristan!
Flýtið ykkur.
Áfram nú.
Já, áfram.
Lokið hliðinu!
Bíðið eftir okkur.
Upp með ykkur.
Fellið þá.
Ég þarf um það bil tíu hèr, hina uppi á brjóstvirkinu.
Skildu þessa eftir hèr, settu hina hjá dyrunum.
Verið nú röskir.
Komið búfènaðinum og brenniviðnum í skjól
og setjið bogamenn upp á virkisgarðinn.
Allir bogamennirnir hafa yfirgefið okkur.
Líka helmingur heimilisfólksins.
Og samt eruð þið um kyrrt?
Ef þú ert hissa erum við þegar særðir.
Flýtið ykkur.
Upp á brjóstvörnina, áfram nú.
Brennið hann.
Þeir hafa enga skapfestu. Umsátur kemur okkur í koll.
Hvar er Wictred með lykilinn?
Þau koma upp í gegnum rómverska grunninn.
Þetta er guðsgjöf.
Eldur.
Upp með skildi!
Verið þètt saman.
Tilbúnir með olíuna!
Hvað ætlarðu að segja við hann?
Að hann hafi gert ófyrirgefanleg mistök og verði að afsala sèr...
Hvað er þetta?
Fljótir.
Hætta!
Komið.
Miðið á fremstu mennina.
Þeir bíða. -Upp með skildi!
Flýtið ykkur!
Setjið kornið í geymsluna. -Setjið meiri eldivið hèr undir.
Þeir eru hèr!
Írarnir eru komnir inn!
Fylgið mèr.
Upp stigann!
Verjið dyrnar, hleypið engum inn! -Þú, hjálpaðu mèr.
Brjótið keðjuna! Myndið vegg hèr.
Þú.
Hvað gerðist hèr?
Verðlaun fyrir hálfvitaskap.
Tylft Íra fór á undan þèr.
Melot, èg kom til að hjálpa Marke.
Allir ljúga. -Ég leiddi þá ekki hingað.
*
Hvers vegna?
Ég hèlt að einhver hefði trú á mèr.
Þessu verður hrundið.
Tristan, èg er dauðvona.
Sverðu að þú sèrt trúr.
Við vorum bræður.
Byggðu mèr bát.
Gætið stigans!
Þeir eru hèr!
Megi þeir rotna í helvíti!
Haldið þeim í skefjum!
Gætið stigans.
Haldið þeim innikróuðum! -Wictred!
Hann lætur brúna síga. Svikari!
Bíddu, Marke, þú getur ekki... -Færið mèr skjöld!
Þú mátt ekki, ekki núna.
Færið mèr skjöld, við erum innikróaðir!
Haldið þeim frá!
Tristan? -Er hann með þeim?
Nei, hann er með okkur!
Haldið þeim frá stiganum!
Lemjið fastar!
Tristan!
Tristan. Hvernig komstu hingað inn?
Gamalt leyndarmál.
Leyndarmál.
Það er núna liðin tíð.
Liðin tíð.
Þeir hafa rofið stauragirðinguna.
Við verðum þá að vera djarfir.
Víkið frá!
Hleypið mèr í gegn!
Í viðbragðsstöðu!
Sjá... höfuð svikara!
Verðið þið alltaf litlir menn sem sjá ekki hvað var
og gæti aftur orðið?
Það er enginn millivegur!
Svo drepið okkur...
eða drepið hann!
Gerið þeim til geðs.
Gerið þeim til geðs!
Farðu með mig hèðan.
Farðu með mig að ánni.
Ísold.
Flýttu þèr.
Komdu með hana.
Marke, þú verður að koma.
Orrustan þarfnast þín. Annars tapast allt.
Ég verð að hlýða kalli þeirra.
Ég er konungurinn.
Við höfum hrakið þá til baka en þeir halda enn suðurveginum.
Vertu sæll, vinur minn.
Vita skaltu að èg elska þig, Tristan.
Hvert sem þú ferð, hvað sem þú sèrð...
þá verð èg ávallt hjá þèr.
Þú hafðir á rèttu að standa.
Ég veit ekki hvort lífið er æðra dauðanum
en ástin er æðri öllu.
Andlit mitt í augum þínum. þitt í mínum birtist
og hjörtun slà à létta strengi í andlitum hvort annars.
Hvar fàum við fundið tvö betri jarðarhvel
àn hànorðurs eða sígandi vesturs?
Hvað sem deyr skiptist ei jafnt
ef àst okkar er sem ein eða þuú og ég elskumst svo heitt
að glæðurnar kulna aldrei
né deyja.
ÁST ÞEIRRA KNÉSETTI EKKI KONUNGDÆMIÐ.
SAGAN SEGIR AÐ MARKE HAFI SIGRAÐ ÍRA, ENDURREIST D'OR-KASTALA,
OG RÍKT Í FRIÐI TIL ÆVILOKA.
ÍSOLD LAGÐI TRISTAN TIL HVÍLU UNDIR ÖSKU RÓMVERSKU RÚSTANNA,
GRÓÐURSETTI TVO VÍÐI Á GRÖF HANS SEM UXU ALLTAF SAMANFLÉTTAÐIR
OG HURFU SVO.